Klaar voor de start? Zeker!

De volledige afstand is getraind. Het (eerste) streefbedrag is binnen. Aankomende zondag is het zover. Dan ga ik 10 kilometer schaatsen 90 kilometer fietsen om geld op te halen voor onderzoek naar lymfklierkanker tijdens De Hollandse 100. Afgelopen zaterdag heb ik al de volledige afstand getraind. Eerst op de Uithof in Den Haag 26 rondjes gedaan (eentje voor de zekerheid) en daarna de racefiets gepakt. Daarnaast kwam eind vorige week het mooie bericht dat we €5.000,- hebben opgehaald en dus ons streefbedrag hebben gehaald. Daarom hebben we direct ons streefbedrag verhoogd, om zo nog meer geld binnen te halen.

Het schaatsen ging zaterdagochtend meer dan soepel, dus dat viel weer mee. De donderdag ervoor was ik met mijn zus schaatsen in Utrecht en we hadden een redelijk gelijk tempo. Ik denk dus dat ik iemand heb gevonden waar ik zondag tijdens het schaatsen mooi achter kan hangen. Op de racefiets ’s middags was er vooral veel wind. In het begin mee, dus dat scheelde. Toen ik bij Zandvoort keerde om weer richting Den Haag te gaan, was het vanzelfsprekend wind tegen. Maar ik was inmiddels lekker warm gedraaid, dus het viel relatief mee.

De rest van het weekend kon ik met een voldaan gevoel op de bank zitten en kijken naar anderen die aan het wielrennen waren (Dylan Groenewegen bijvoorbeeld). Daarnaast was het weer zondag een stuk slechter, dus extra blij dat ik zaterdag ben gegaan.  Ik had gelukkig niet al te veel last van de inspanning, dus een extra bevestiging dat ik klaar ben voor aankomende zondag! Deze laatste week sport ik wat minder intensief om optimaal uitgerust aan de start te verschijnen.

Maar dat tweede streefbedrag moet nog wel even gehaald worden. We zitten net op de laatste paar procentjes, dus je kan met jouw donaties het verschil maken! Doneer direct via: https://www.dehollandse100.nl/team/team-frans-tegen-kanker

Volgende week vind je hier het verslag van De Hollandse 100.

Nog 10 dagen, nog 10 procent!

Het streefbedrag van €5.000 is in zicht. Sterker nog, het ligt binnen bereik! De laatste 10 procent zijn nog nodig om er te komen. En er zijn nog tien dagen om het te halen, want op zondag 17 maart gaat het gebeuren! Dan ga ik 10 kilometer schaatsen en 90 kilometer fietsen om geld op te halen voor onderzoek naar lymfklierkanker.

Ik ben al een aantal weken vol in training. Vandaag ga ik naar de schaatsbaan in Utrecht om samen met mijn zus Rianne (ook in het team) samen te trainen voor het schaatsen. Aankomende zaterdag ga ik De Hollandse 100 in totaal trainen. Dus eerst een uur (of hopelijk minder) schaatsen om 25 rondjes te halen. Vervolgens stap ik op de racefiets om een rondje van 90 kilometer te maken rond Den Haag.

Het enige wat ik van jou nodig heb, is een donatie om ook die laatste 10 procent vol te maken. We hebben al een prachtig bedrag opgehaald, maar het zou nog mooier zijn als we ook dit jaar het streefbedrag halen. Zo kunnen we een mooie bedrage leveren aan onderzoek naar lymfklierkanker.

Alle kleine beetjes zijn welkom. Dus klik op de link en doneer! https://www.dehollandse100.nl/team/team-frans-tegen-kanker

Eerste gecombineerde training in de zak

Voor het eerst weer het ijs op. Ik wilde voor het eerst een gecombineerde training gaan doen, om zo te wennen aan het fietsen na het schaatsen.

Dit jaar op de schaatsen die eerst van mijn vader waren. Vorige keer – twee jaar terug – was het meer wennen. De techniek zat er vrij snel weer in. Wat dat betreft klopt het cliché dat schaatsen net zo is als fietsen. Je verleert het niet. De goede houding vinden was wel even wennen. Na de eerste paar rondjes kreeg ik wat pijn in mijn scheenbenen. De oplossing was om iets verder naar achteren te leunen. Daardoor is mijn gewicht wat beter verdeeld. De slagen gingen ook makkelijker, want ik voelde dat het gewicht wat beter over mijn voeten verdeeld was. Nu nog een beetje werken aan de snelheid.

Ik heb de rondjes niet geteld, dus ik weet niet precies hoeveel ik uiteindelijk geschaatst heb. Ik had Strava wel aan staan, maar die registreerde iets niet, en daarna nogal vreemde rondjes. De afstand maakt op zich ook niet uit. Ik heb een klein uur heerlijk geschaatst om het gevoel terug te krijgen, en dat is gelukt.

Daarna terug naar huis, wat eten, en de fiets op. Het was afgelopen zondag heerlijk weer dus prachtig om een rondje te maken door de duinen. Ondanks de inspanning van de ochtend voelden de benen goed. Er stond nauwelijks wind en dat maakte het fietsen makkelijk. Af en toe slim aanpikken bij andere fietsers zorgde voor een tocht waarbij ik met een mooi gemiddelde en prettige inspanning weer thuis kwam.

Wat ik vorig jaar niet gedaan heb, is een volledige training van het programma van de Hollandse 100. Aangezien het schaatsen aardig ging wil ik dat het weekend van te voren. Dus ik heb nu in de planning staan om zaterdag 8 maart minimaal 10 kilometer te schaatsenen 90 kilometer te fietsen. Het zal van de vorm van de dag (en het weer
uieraard 😉) afhangen of het echt gaat lukken, maar het is in ieder geval een mooi trainingsdoel.

Qua donaties loopt het soepel. We zitte op een dikke 70%. De komende tweeënhalve week is de eindsprint naar ons streefbedrag van €5000,-. Dus houd er rekening dat je spam voorbij ziet komen. Over spam gesproken. Je kan nu direct doneren via https://www.dehollandse100.nl/team/team-frans-tegen-kanker

Tot snel weer!

De Hollandse 100: We gaan er weer voor!

Zoals je mogelijk weet, kreeg ik op Oudjaarsdag 2015 te horen dat ik de Ziekte van Hodgkin had, een vorm van lymfklierkanker. Na 7 maanden chemo werd ik half september 2016 schoon verklaard. In 2017 heb ik meegedaan aan De Hollandse 100. Dit is een sponsortocht waarbij deelnemers 10 kilometer schaatsen en 90 kilometer fietsen om geld op te halen voor onderzoek naar lymfklierkanker.

Vorig jaar was ik er niet bij, maar dit jaar ga ik weer meedoen aan de Hollandse 100, en wel op zondag 17 maart. Ik zat er al een tijdje terug weer aan te denken en de doorslag kwam toen ik Maarten van der Weijden de Elfstedentocht zag zwemmen. Het inspireerde mij om meer te doen voor de bestrijding van kanker.

Inmiddels is het team al mooi gevuld. We zijn met meer mensen dan de vorige keer. Misschien resulteert het ook in een hoger bedrag dan de vorige keer. Daar hoop ik stiekem op. De eerste donaties zijn binnen. Het begint alweer mooi te lopen. Naast de promotie – zoals ook dit berichtje – ben ik ook weer bezig met het in vorm komen. Dit najaar heb ik niet veel gesport, dus ik ga flink aan de bak om er weer fit te staan. Dit weekend heb ik mijn eerste rondje op de racefiets gedaan om toe te werken naar langere afstanden, en daarvoor een rondje hardgelopen om aan de algemene fitheid te werken.

De komende tijd wil ik meer berichtjes gaan plaatsen om jullie op de hoogte te houden van de voortgang. Wil je gelijk doneren? Dat kan via: https://www.dehollandse100.nl/team/team-frans-tegen-kanker

Welkom!

Op de laatste dag van 2015 hoorde ik dat ik de Ziekte van Hodgkin had, een vorm van lymfklierkanker. Acht maanden en zestien keer chemo later was ik in het najaar 2016 weer schoon.

Nu is het tijd om actie te ondernemen tegen de ziekte en voor iedereen die er mee te maken krijgt!

Op zondag 17 maart 2019 doe ik mee aan De Hollandse 100: 10 kilometer schaatsen en 90 kilometer fietsen om geld op te halen voor onderzoek naar lymflierkanker. Op deze site kan je lezen over mijn voorbereiding en de periode dat ik ziek was. Je kan ook direct doneren via deze link.

De Hollandse 100 op zondag 5 maart: het verslag

Zondag 5 maart was het zo ver. 10 kilometer schaatsen en 90 kilometer om geld op te halen voor onderzoek naar lymfklierkanker. Mijn vader Ton, mijn zwager Doeke, mijn neef Rienk en ik vormden Team Frans.

Het idee was ongeveer een jaar geleden gekomen. Het was op het moment dat ik ziek was en middenin de chemobehandelingen zat. Ik wist nog niet of ik in staat zou zijn om tegen die tijd een dergelijke prestatie te leveren, of dat ik überhaupt (soort van) beter zou zijn, maar het leek me een mooi doel. In september hoorde ik dat ik schoon was.

Ik had afgelopen najaar nog niet direct zin om te gaan trainen om fysiek weer in goede vorm te komen. Zeven maanden lang had ik in een ritme geleefd van iedere twee weken chemo, herstellen van de chemo en vervolgens weer vooruit werken naar de chemo. Na een tijdje pakte ik de training beter op. Een paar keer geoefend met schaatsen, omdat het onwijs lang geleden was dat ik geschaatst had. Het fietsen ben ik ook weer meer gestructureerd gaan doen, zowel buiten als binnen op de rollerbank. En gisteren was daar de dag waar we naartoe gewerkt hadden.

Zondagochtend vertrokken we op tijd naar Biddinghuizen. Cameraploegen stonden klaar voor de meer bekende Nederlanders die deelnemen. Logistiek wat uitdaginkjes waardoor we uiteindelijk vier minuten voor het startschot het ijs op gingen. Rienk en Doeke kozen hun eigen tempo terwijl ik het met mijn vader wat rustiger aan deden. Vier rondjes later waren we lekker warm geworden en was het tijd om over te stappen op de fiets. Door ons rustige tempo was het grootste deel van de mensen al vertrokken, maar dat maakte niet uit. Het was tenslotte geen wedstrijd, én het was mooi weer.

Het fietsen ging uitermate soepel. We begonnen met wind mee en konden af en toe bij groepjes aansluiten zodat we – waar nodig – uit de wind konden blijven. Vanaf de tweede post op de helft van de route leek het haast vanzelf te gaan. Ik vreesde zelf nog voor het laatste deel omdat het inmiddels alweer anderhalf geleden was dat ik een dergelijk lang stuk op de fiets gereden had. Gelukkig had ik goede benen, zoals het in wielerjargon omschreven wordt. We hadden veel wind mee en op het laatste stuk vormden we met ons vieren een prachtige waaier, toen de wind van de zijkant kwam.

Met een grimas door een combinatie van blijdschap en pijn kwamen we als team over de finish. Een mooie verassing wachtte daar nog, want een aantal vrienden van me stonden daar te wachten. Vorig jaar hadden ze al een mooie verrassingsdag georganiseerd om me een hart onder de riem te steken en stonden ze er weer om ons bij binnenkomst te begroeten.

Vervolgens binnen gezeten en onder het genot van een (alcoholisch) drankje nagenoten van de mooie dag. En uiteraard genoten van het feit dat ik nog geen half jaar nadat ik te horen kreeg dat ik weer schoon ben, hiertoe fysiek in staat ben.

Als kers op de taart was er nog een mooie verrassing. Aan het eind van de huldiging die er was, werd een aantal mensen naar het podium geroepen, die opgevallen waren. Daar hoorde ik ook bij omdat ik net schoon was, en een actieve promotie-campagne had gevoerd. Zo stond opeens compleet onverwacht naast de initiatiefnemers en ambassadeurs van de Stichting Lymph&Co (Prins Bernard, Simon Keizer, Rosanne Kluivert) op het podium. De prijs die verloot werd (weekendje Parijs) ging helaas aan mijn neus voorbij, maar dat gaf niet, want ik vond het een prachtige verrassing op zich.

Het was een prachtige dag. Schaatsen en fietsen ging boven verwachting goed en we waren precies voor de bui binnen. Dank voor mijn teamgenoten tijdens het schaatsen en fietsen. En daarnaast dank aan iedereen die me gesteund heeft tijdens de periode dat ik ziek was en daarna, om er weer helemaal bovenop te komen. En uiteraard dank aan iedereen die heeft gedoneerd voor iedereen die nu met de ziekte te maken heeft, of er in de toekomst mee te maken krijgt. Onwijs trots dat we het met €5.372 het streefbedrag hebben gehaald en een mooie bijdrage hebben geleverd aan het imposante totaalbedrag van ruim €370.000!

Dingen die nu weer kunnen

Inmiddels is het meer dan een jaar geleden dat ik mijn laatste chemo heb gehad. De weg naar mijn oude conditiepeil duurt helaas wat langer dan ik had verwacht of gehoopt.

Tussen de behandelingen heb ik (soort van) gesport om mijn conditie enigszins op peil te houden, maar dat ging steeds lastiger. In de dagen direct na de chemo ging ik vaak wandelen, omdat dat het enige was wat dan lukte. Na een kleine week kon ik me iets meer inspannen, maar ook dat ging steeds lastiger. Een rondje van 40 kilometer op de racefiets voelde als 60 of 70 kilometer na afloop. En tijdens het fietsen werd ik door mijn lagere tempo ingehaald door mensen, die normaliter alleen mijn achterwiel zouden zien.

Na de chemo had ik niet direct zin en energie om volle bak aan de slag te gaan met mijn conditie. Na zeven maanden gestructureerd leven vanwege de chemobehandelingen was het fijn om niet meer in het ritme van iedere twee chemo te zitten en erg te moeten letten of wat ik at en deed. Inmiddels ben ik sinds een tijdje weer meer aan het sporten. Mijn deelname aan De Hollandse 100 heeft als hoofddoel het geld ophalen voor onderzoek naar lymfklierkanker, maar een mooi neveneffect is dat ik concreet doel heb om aan mijn conditie te werken. Anderhalf week terug fietste ik voor het eerst in ongeveer anderhalf jaar tijd op één dag meer dan 60 kilometer. Het viel me mee, maar nog altijd zwaarder dan hoe het vroeger voelde. In ieder geval een stuk beter dan het voorjaar, want ik werd lang niet meer zo vaak ingehaald.

Op dit moment ben ik op wintersport met mijn ouders. Een week vol inspanning en ontspanning. Als echte wielerliefhebber zou ik het zelfs een belangrijke hoogtestage kunnen noemen. Het is goed om te merken dat ik veel, wat ik eerder kon, nu ook weer kan. Maandag was een goed gevulde dag en een zwarte piste lukt ook gewoon weer. Toen ik de ochtend erna wakker werd, merkte ik wel dat twee dagen wintersport er zwaarder inhakten dan vroeger.

Al met al is het fijn dat ik veel weer kan, dat ik voor mijn ziekte ook kon. Tegelijkertijd merk ik dat mijn lichaam het er wel zwaarder mee heeft, en minder snel herstelt. Dat is volkomen logisch, gezien de zwaarte van de behandelingen, maar soms wel lastig te accepteren. Het is nog flinke weg te gaan voordat mijn conditie weer op peil is. Maar belangrijker is dat mijn ziekte voor nu op de weg achter mij ligt en ik vooruit kan kijken naar een leukere route.

Hoe kreeg ik kanker?

Dit is geen verhaal over hoe je kanker kan krijgen of juist kan voorkomen het te krijgen. Het is mijn verhaal over hoe het proces ging voorafgaand aan het bericht dat ik kanker bleek te hebben.

Het begon met een bult in mijn oksel en verdikte klieren bij mijn hals. Je denkt nooit aan het ergste en daarom ben ik niet direct naar de dokter gegaan. Na een aantal weken ging het niet weg. Ik had kerstvakantie en besloot naar de huisarts te gaan. Die stuurde mij met spoed naar het ziekenhuis, omdat ze het niet vertrouwde. Ik weet haar woorden nog goed: “Het kan Ziekte van Pfeiffer zijn, maar ook lymfklierkanker. Dus ik ga je toch doorsturen naar het ziekenhuis.” Een opmerking die nogal onverwachts kwam, maar gelukkig maakte ze die inschatting. Achteraf bleek ze namelijk gelijk te hebben.

Wat volgde was anderhalve week van in en uit meerdere ziekenhuizen, en nog meer onderzoeken.
Een arts Interne Geneeskunde die me checkte en vragen stelde;
foto’s van mijn longen;
echo van mijn schouders, hals en lies incl. testikels (wat best grappig was);
eerste voorlopige uitslag;
ct-scan;
PET-scan;
de definitieve uitslag.

Uiteindelijk is het hele proces snel gegaan. Op maandag 21 december zat ik bij de huisarts en op donderdag 31 december, de middag van oudjaar, kreeg ik te horen dat ik Ziekte van Hodgkin had, een vorm van lymfklierkanker. Een ontzettende schok uiteraard maar ik had me ingesteld op het slechtst mogelijke, omdat de voorlopige uitslag al niet veel goeds voorspelde.

Ik kreeg direct allerlei informatie over de behandeling en wat het zou gaan betekenen qua bijkomende zaken. Veel onzekerheid over wat zou gaan komen, maar wel prettig dat ik definitief wist wat het was en dat we aan de slag konden gaan om het weg te krijgen.

In mijn volgende blogs wil ik meer gaan vertellen over het hele proces dat na deze eerste bekendmaking kwam.