Dingen die nu weer kunnen

Inmiddels is het meer dan een jaar geleden dat ik mijn laatste chemo heb gehad. De weg naar mijn oude conditiepeil duurt helaas wat langer dan ik had verwacht of gehoopt.

Tussen de behandelingen heb ik (soort van) gesport om mijn conditie enigszins op peil te houden, maar dat ging steeds lastiger. In de dagen direct na de chemo ging ik vaak wandelen, omdat dat het enige was wat dan lukte. Na een kleine week kon ik me iets meer inspannen, maar ook dat ging steeds lastiger. Een rondje van 40 kilometer op de racefiets voelde als 60 of 70 kilometer na afloop. En tijdens het fietsen werd ik door mijn lagere tempo ingehaald door mensen, die normaliter alleen mijn achterwiel zouden zien.

Na de chemo had ik niet direct zin en energie om volle bak aan de slag te gaan met mijn conditie. Na zeven maanden gestructureerd leven vanwege de chemobehandelingen was het fijn om niet meer in het ritme van iedere twee chemo te zitten en erg te moeten letten of wat ik at en deed. Inmiddels ben ik sinds een tijdje weer meer aan het sporten. Mijn deelname aan De Hollandse 100 heeft als hoofddoel het geld ophalen voor onderzoek naar lymfklierkanker, maar een mooi neveneffect is dat ik concreet doel heb om aan mijn conditie te werken. Anderhalf week terug fietste ik voor het eerst in ongeveer anderhalf jaar tijd op één dag meer dan 60 kilometer. Het viel me mee, maar nog altijd zwaarder dan hoe het vroeger voelde. In ieder geval een stuk beter dan het voorjaar, want ik werd lang niet meer zo vaak ingehaald.

Op dit moment ben ik op wintersport met mijn ouders. Een week vol inspanning en ontspanning. Als echte wielerliefhebber zou ik het zelfs een belangrijke hoogtestage kunnen noemen. Het is goed om te merken dat ik veel, wat ik eerder kon, nu ook weer kan. Maandag was een goed gevulde dag en een zwarte piste lukt ook gewoon weer. Toen ik de ochtend erna wakker werd, merkte ik wel dat twee dagen wintersport er zwaarder inhakten dan vroeger.

Al met al is het fijn dat ik veel weer kan, dat ik voor mijn ziekte ook kon. Tegelijkertijd merk ik dat mijn lichaam het er wel zwaarder mee heeft, en minder snel herstelt. Dat is volkomen logisch, gezien de zwaarte van de behandelingen, maar soms wel lastig te accepteren. Het is nog flinke weg te gaan voordat mijn conditie weer op peil is. Maar belangrijker is dat mijn ziekte voor nu op de weg achter mij ligt en ik vooruit kan kijken naar een leukere route.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *