De Hollandse 100: We gaan er weer voor!

Zoals je mogelijk weet, kreeg ik op Oudjaarsdag 2015 te horen dat ik de Ziekte van Hodgkin had, een vorm van lymfklierkanker. Na 7 maanden chemo werd ik half september 2016 schoon verklaard. In 2017 heb ik meegedaan aan De Hollandse 100. Dit is een sponsortocht waarbij deelnemers 10 kilometer schaatsen en 90 kilometer fietsen om geld op te halen voor onderzoek naar lymfklierkanker.

Vorig jaar was ik er niet bij, maar dit jaar ga ik weer meedoen aan de Hollandse 100, en wel op zondag 17 maart. Ik zat er al een tijdje terug weer aan te denken en de doorslag kwam toen ik Maarten van der Weijden de Elfstedentocht zag zwemmen. Het inspireerde mij om meer te doen voor de bestrijding van kanker.

Inmiddels is het team al mooi gevuld. We zijn met meer mensen dan de vorige keer. Misschien resulteert het ook in een hoger bedrag dan de vorige keer. Daar hoop ik stiekem op. De eerste donaties zijn binnen. Het begint alweer mooi te lopen. Naast de promotie – zoals ook dit berichtje – ben ik ook weer bezig met het in vorm komen. Dit najaar heb ik niet veel gesport, dus ik ga flink aan de bak om er weer fit te staan. Dit weekend heb ik mijn eerste rondje op de racefiets gedaan om toe te werken naar langere afstanden, en daarvoor een rondje hardgelopen om aan de algemene fitheid te werken.

De komende tijd wil ik meer berichtjes gaan plaatsen om jullie op de hoogte te houden van de voortgang. Wil je gelijk doneren? Dat kan via: https://www.dehollandse100.nl/team/team-frans-tegen-kanker

Dingen die nu weer kunnen

Inmiddels is het meer dan een jaar geleden dat ik mijn laatste chemo heb gehad. De weg naar mijn oude conditiepeil duurt helaas wat langer dan ik had verwacht of gehoopt.

Tussen de behandelingen heb ik (soort van) gesport om mijn conditie enigszins op peil te houden, maar dat ging steeds lastiger. In de dagen direct na de chemo ging ik vaak wandelen, omdat dat het enige was wat dan lukte. Na een kleine week kon ik me iets meer inspannen, maar ook dat ging steeds lastiger. Een rondje van 40 kilometer op de racefiets voelde als 60 of 70 kilometer na afloop. En tijdens het fietsen werd ik door mijn lagere tempo ingehaald door mensen, die normaliter alleen mijn achterwiel zouden zien.

Na de chemo had ik niet direct zin en energie om volle bak aan de slag te gaan met mijn conditie. Na zeven maanden gestructureerd leven vanwege de chemobehandelingen was het fijn om niet meer in het ritme van iedere twee chemo te zitten en erg te moeten letten of wat ik at en deed. Inmiddels ben ik sinds een tijdje weer meer aan het sporten. Mijn deelname aan De Hollandse 100 heeft als hoofddoel het geld ophalen voor onderzoek naar lymfklierkanker, maar een mooi neveneffect is dat ik concreet doel heb om aan mijn conditie te werken. Anderhalf week terug fietste ik voor het eerst in ongeveer anderhalf jaar tijd op één dag meer dan 60 kilometer. Het viel me mee, maar nog altijd zwaarder dan hoe het vroeger voelde. In ieder geval een stuk beter dan het voorjaar, want ik werd lang niet meer zo vaak ingehaald.

Op dit moment ben ik op wintersport met mijn ouders. Een week vol inspanning en ontspanning. Als echte wielerliefhebber zou ik het zelfs een belangrijke hoogtestage kunnen noemen. Het is goed om te merken dat ik veel, wat ik eerder kon, nu ook weer kan. Maandag was een goed gevulde dag en een zwarte piste lukt ook gewoon weer. Toen ik de ochtend erna wakker werd, merkte ik wel dat twee dagen wintersport er zwaarder inhakten dan vroeger.

Al met al is het fijn dat ik veel weer kan, dat ik voor mijn ziekte ook kon. Tegelijkertijd merk ik dat mijn lichaam het er wel zwaarder mee heeft, en minder snel herstelt. Dat is volkomen logisch, gezien de zwaarte van de behandelingen, maar soms wel lastig te accepteren. Het is nog flinke weg te gaan voordat mijn conditie weer op peil is. Maar belangrijker is dat mijn ziekte voor nu op de weg achter mij ligt en ik vooruit kan kijken naar een leukere route.

Hoe kreeg ik kanker?

Dit is geen verhaal over hoe je kanker kan krijgen of juist kan voorkomen het te krijgen. Het is mijn verhaal over hoe het proces ging voorafgaand aan het bericht dat ik kanker bleek te hebben.

Het begon met een bult in mijn oksel en verdikte klieren bij mijn hals. Je denkt nooit aan het ergste en daarom ben ik niet direct naar de dokter gegaan. Na een aantal weken ging het niet weg. Ik had kerstvakantie en besloot naar de huisarts te gaan. Die stuurde mij met spoed naar het ziekenhuis, omdat ze het niet vertrouwde. Ik weet haar woorden nog goed: “Het kan Ziekte van Pfeiffer zijn, maar ook lymfklierkanker. Dus ik ga je toch doorsturen naar het ziekenhuis.” Een opmerking die nogal onverwachts kwam, maar gelukkig maakte ze die inschatting. Achteraf bleek ze namelijk gelijk te hebben.

Wat volgde was anderhalve week van in en uit meerdere ziekenhuizen, en nog meer onderzoeken.
Een arts Interne Geneeskunde die me checkte en vragen stelde;
foto’s van mijn longen;
echo van mijn schouders, hals en lies incl. testikels (wat best grappig was);
eerste voorlopige uitslag;
ct-scan;
PET-scan;
de definitieve uitslag.

Uiteindelijk is het hele proces snel gegaan. Op maandag 21 december zat ik bij de huisarts en op donderdag 31 december, de middag van oudjaar, kreeg ik te horen dat ik Ziekte van Hodgkin had, een vorm van lymfklierkanker. Een ontzettende schok uiteraard maar ik had me ingesteld op het slechtst mogelijke, omdat de voorlopige uitslag al niet veel goeds voorspelde.

Ik kreeg direct allerlei informatie over de behandeling en wat het zou gaan betekenen qua bijkomende zaken. Veel onzekerheid over wat zou gaan komen, maar wel prettig dat ik definitief wist wat het was en dat we aan de slag konden gaan om het weg te krijgen.

In mijn volgende blogs wil ik meer gaan vertellen over het hele proces dat na deze eerste bekendmaking kwam.